Pakse

"The loop" zit erop. We brengen onze scooter terug. De enige twee dingen die er moeten gebeuren zijn dat Daniels naam doorgestreept moet worden en hij moet zijn paspoort terug krijgen. Lao zijn geen specialisten in administratie. Omdat we de scooter hadden laten stuiteren op het asfalt moesten we op de eerste dag al wisselen van scooter. Dit zorgde voor totale chaos in de administratie van meneer Wang wang. We kregen een nieuwe scooter, met een nieuw nummer maar vervolgens heeft iemand ons formulier opgeborgen onder het oude nummer. Uiteindelijk ben ik zelf maar gaan zoeken in de kast vol paspoorten en dat hielp.

Daniel had zijn paspoort weer terug en het was inmiddels na 15.00 uur en we hadden nog geen tijd gehad om te lunchen.
Met Lizet, Rene, Linn en Erich gingen we op een terras zitten. We vierden met big beer Lao en hamburgers dat we the loop overleefd hadden, ten minste ik vierde dat..Ik was nogal opgelucht dat het erop zat. Het was gelijk ook ons afscheidsetentje. We hebben heel onze reis door Laos gemaakt met deze groep, die we tegen kwamen bij het ziplinen. Wat is het jammer dat iedereen weer zijn eigen weg verder gaat en wat hebben we het leuk gehad samen. Erich zei het wel treffend. Net als je denkt dat iedereen er voor altijd bij zal moet je weer afscheid nemen.

De eigenaar van het restaurant (een Lao of Thai, dat weet ik niet) kijkt meerdere malen naar Erich. Hij vindt hem heel leuk. Erich wordt een beetje rood maar hij probeert wel uit hoever hij kan gaan. 'Flee burger fol you fol kiss en numbel'. Erich wil alles graag zo goedkoop mogelijk en zeker als het om eten gaat dan wil hij zo veel mogelijk voor  weinig.

'Free bananas' vraagt Erich. 'Yes, yes, you big boy'. Erich is bijna 2 meter denk ik. Er volgt een scène waarin Erich probeert ongezien zijn banaan op te eten en de man het probeert te zien. Linn, de vriendin van Erich en wij komen inmiddelsal niet meer bij van het lachen. Na een demonstratie van de man hoe hij wil tongzoenen met Erich moet ook hij zo hard lachen. 'See you tomollow' zegt de man. Yes! See you tomorrow. Maar morgen zijn wij alweer ergens anders.

We willen vanavond de bus naar Pakse want het vliegtuig blijkt veel te duur. De bussen gaan regelmatig en de reis duurt 5 tot 7 uur. Geen probleem. Omdat Thakek verder niet zo boeiend is besluiten we deze avond al met de bus te gaan zodat we morgen vroeg al in Pakse zijn.
Na een speurtocht van een uur naar lenzenvloeistof voor Daniel gaan we terug naar ons oude hotel waar onze tassen nog staan. Lizet en Rene blijven nog een nachtje en ik mag op hun kamer nog even al het stof van the loop eraf wassen. Helemaal fris en vol goede moed begin ik aan de busrit. Alles lijkt goed te gaan. Er komt een bus. En het is best een degelijke bus. Hij vertrekt om 19.30 en dat is ook prima. Ze zeiden de bus vertrekt binnen nu en 1 uur en 10 minuten. Het werd 1 uur en 10 minuten. Maar toen begon het. We waren de pakjesbus. We zijn zovaak gestopt en zolang overal dat de bus van 21.00 tegelijk met ons aankwam in Pakse. Daarbij werden we om 1.00 ineens uit onze bus gezet terwijl we half lagen te slapen in een zeer ongemakkelijke positie.

We moesten in een andere bus stappen die im tegenovergestelde richting begon te rijden. We hadden geen idee wat er aan de hand was want er sprak niemand Engels. Onze communciatie kwam niet verder dan:" Pakse?"... "Pakse!" Antwoordde de buschauffeur. Waren we te ver gereden? Juist op dit moment was er geen gps beschikbaar. In het donker, ergens in Laos uitje bus gezet worden om 1 uur is geen pretje. De nieuwe bus was fleurig gedecoreerd met tirelatijntjes en er stond hele harde lelijke Lao muziek aan. We waren allebei doodop. Inmiddels was het 2 uur 's nachts, we hadden er allang moeten zijn en we hadden geen idee wat er gebeurde. De gps op de tablet had wel signaal, gelukkig. We waren Pakse niet voorbij en alles leek toch goed te gaan. Om 2.45 werden we uit de bus gezet. Hier is het. 'Uhhhh... een tuk tuk dan maar weer?' om echt naar het centrum te komen. We deelden de tuk tuk met een ander stel en een man. Het andere stel had gereserveerd maar alles zat potdicht. De man had ook niks net als wij.

Het stel probeerde door op de ramen te bonzen toch binnen te komen in het hotel waar ze voor betaald hadden. "Full" stond er op de ramen. Dus we zochten samen met de man verder.

Niks. Alles zat dicht. Natuurlijk er is een avondklok in Laos maar in de toeristische gebieden merk je dssr weinig van. Het is inmiddels 4 uur en we geven het op. We hebben nog eten bij ons en we lassen een late avondmaaltijd/ veel te vroeg ontbijt in. Ik ben bang van de straathonden die naar ons grommen. Verder voel ik me wel veilig, er is weinig criminaliteit. We praten met de man die toch wel een beetje vreemd is en verder zien we niemand. Ik baal ervan dst we niet gewoon een ochtendbus hebben gepakt, maar daar is nu niks meer aan te doen. Iets voor 5uur vind ik het te koud om stil te zitten en om 6 uur gaan de eerste hostels open. We besluiten om nog een stukje te lopen. Ik zie een hotel waar geen hek voor zit. We kunnen naar binnen lopen en we willen daar wachten in de voyer. Dan gaat om 5 uur de wekker van de man die achter de balie ligt te slapen. Hij is een beetje verward dat we binnen zijn maar er is nog 1 kamer. We mogen nu al inchecken voor de nacht van morgen. Ik regel de wifi code voor de man die mee is en hij wacht in de voyer tot de andere hostels open gaan. Hij wil niet zoveel betalen als wij. Ik vind alles prima. We slapen 1,5 nacht voor de prijs van 1 en we nemen nooit meer een bus die midden in de nacht aan komt waar je niet in kan slapen. Het bed is heerlijk. Weltrusten.