Ik wilde wel eens zien wat de Thai voor theatervoorstellingen hebben. We kochten kaartjes voor Siam niramit (de prijzen zijn vergelijkbaar met musicalkaartjes in Nederland) en we hadden geen idee wat we konden verwachten.
De minivan kwam een uur te laat opdagen. Op zich was dat geen probleem omdat we iets van 3 of 4 uur voor de show een pick up hadden maar het was wel irritant. Je weet maar nooit of je een echt kaartje hebt gekocht of dat je toch bent opgelicht. Het hotel waar we werden opgepikt wilde niet bellen voor ons. We moesten het zelf maar uitzoeken. Gelukkig wilde een garage bedrijf aan de overkant wel even een telefoontje plegen en de minivan zou er echt aankomen. De meeste Thai nemen het niet zo nauw met de tijd.
Na een stukje rijden tot net buiten de stad kwamen we bij het terrein van Siam niramit aan. De show heeft 100 acteurs en ongeveer de helft daarvan stond bij de ingang met prachtige kleren aan om ons te verwelkomen. Iedereen kreeg een corsage opgespeld. En daarna konden we gelijk al op de foto met een aantal acteurs in pakken zoals je in Disneyland op de foto gaat met Mickey mouse.
Ik voel me een beetje underdressed. Ik heb geen nette kleren bij me omdat ik niet verwacht had die nodig te hebben. Iedereen heeft zich helemaal opgedoft en de korsage misstaat ook niet op het gouden glitter mantelpakje van onze Britse mede busgenoot. Ze had wel iets weg van Barbie en ze was erg aanwezig samen met haar net zo Britse vriend. Ze genoot duidelijk van de avond.
Zodra de kaartjes gecontroleerd zijn lopen we naar binnen. We hebben nog een paar uur te overbruggen. Een aantal gasten waaronder Britse Barbie en haar vriend hebben ook een diner maar dat vond ik echt te duur en we hadden geen tijd meer voor boodschappen dus wij moeten het doen met een sesamcracker. Na de voorstelling zoeken we nog wel ergens een restaurant op.
Als eerste komen we door een klein overdekt winkelcentrum met souvenirs. Aan personeel is er geen te kort. Bij elke winkel staan er minstens 3 mensen in de winkel en 2 ervoor om je te helpen. Na het winkelcentrum is er een pleintje. Links af kan je naar een nagemaakt Thais dorpje, recht voor ons is een enorme fontein draak, rechts is een podium voor muzikanten en het grote theater.
Recht voor onze neus staan 3 olifanten. Ze zijn heel goed getraind en zodra er een toerist naast gaat staan doen ze hun sluf omhoog omdat dat leuk is voor de foto. Je kan bananen kopen om aan de olifant te voeren. Daniël wil niet op de
Olifant rijden omdat dat zielig is maar een banaan kopen kan geen kwaad. We gaan ook op de foto met de Olifanten. De slurf voelt aan als een leren bankstel en is ontzettend sterk. Een olifant eet met 1 hap een hele trots bananen op dus die paar banaantjes die we voeren zetten niet echt zoden aan de dijk maar het is leuk om een keer zo dicht bij een olifant te zijn.
We gaan in het Thaise namaak dorpje kijken. Ik vermoed dat het grootste deel van het publiek vrij rijk is en dat dit een makkelijke manier is om iets van het dorpse leven van Thailand mee te krijgen. Er staan huisjes in alle verschillende bouwstijlen en je kan zien wat de Thai allemaal doen zoals weven en eten koken. We proeven ook een soort poffertjes met kokosmelk erin. Ze zijn echt super lekker en ik ben blij dat Daniel een foto van het recept heeft gemaakt.
De demo muay Thai boksen begint. Het zijn duidelijk acteurs die de wedstrijd spelen maar eerlijk gezegd hoef ik ook niet per se te zien hoe iemand, iemand anders in elkaar slaat dus ik vind dit wel vermakelijk. Er wordt groot en overdreven geïncasseerd en met veel gevoel voor drama gaat een van de spelers KO.
Daarna komt er een Thaise interactieve dans met het publiek en de olifanten komen opdraven in een soort modeshow van Thaise oorlogsuitrusting. Grote karren komen oprijden en de acteurs zijn allemaal in oorlogsuniformen. Dit is allemaal nog steeds voorprogramma. De echte voorstelling moet nog beginnen en we zijn nog niet eens de zaal binnen.
Tijdens het foto moment stroom heel het publiek het pleintje op. Ik aanschouw deze chaos van een afstandje.
Er speelt ook nog een Thaise band en de grote draak blijkt een epische fonteintshow met licht te zijn.
Dan gaan we naar binnen. De camera's moeten ingeleverd worden. Er mogen absoluut geen foto's gemaakt worden. Je telefoon mag je wel meenemen maar als ik voordat de show begint een foto maak met met telefoon word ik gelijk met een rode laserpen in mijn ogen geschenen. Ze houden me in de gaten.
De voorstelling gaat over het verschillende regio's in Thailand, de geschiedenis en de cultuur. De afsluiting was de uitbeelding van de hemel en de hel.
Het was een hele groots geproduceerde show. Er kwamen grote decors uit de vloer, uit het plafond, van links en rechts en in een paar seconde stond er een totaal ander toneelbeeld. Wat me verbaasde is dat ik de hele voorstelling de rivier die voor het podium liep over het hoofd gezien had totdat er echt bootje aangevaren kwamen. Ook kwam er ontzettend veel regen uit het plafond. Dat geeft wel aan hoe groot ze het hadden aangepakt.
Op een gegeven moment vlogen er wel 14 acteurs door de lucht over het podium en door de zaal.
Ook de olifanten kwamen weer terug in de voorstelling en ze liepen door het grote gangpad dwars door de zaal.
De Thaise cultuur heeft heel veel fantasierijke en kleurrijke wezens dus de kostuumontwerpers hebben zich helemaal kunnen uitleven. De zaal is speciaal voor de voorstelling gebouwd en daardoor konden er ook ineens personages in gaten in de muren te zien zijn. De voorstelling was erg overweldigend en zeker leuk om een keer gezien te hebben.
Opvallende was de clownsachtige scène die totaal niet bij de rest van het verhaal paste halverwege de voorstelling. Er vond een gigantische decorwissel plaatst voor de 2de helft. Voor het doek stonden een stuk of 15 acteurs die een soort bamboofluit hadden. Uit het publiek werd een 'vrijwilliger' gekozen en die werd steeds in de malig genomen. Uiteindelijk lukte het om met zijn alle 1 liedje te spelen. Alle acteurs hadden één toon en de dirigent was een soort opperclown. Ik vond het grappig om te zien dat manier van visuele humor eigenlijk heel veel leek op wat wij kennen, waardoor het ook voor westerlingen grappig was om te zien.
Jammer genoeg mocht ik geen foto's maken maar we hebben wel een boek gekregen met foto's van de voorstelling dus dan moet ik die maar gebruiken om een idee te geven van de voorstelling.
Na de voorstelling stonden we ook zo weer buiten. Als een perfect geoliede machine werd het publiek weer opgevangen en jassen, tassen en camera's op een hele handige manier verspreid. Dat kan ook gewoon als je 20 man bij de garderobe in dienst hebt. En voordat we het wisten zaten we alweer in de goede bus terug. Een restaurant vinden zo laat op de avond is bijna onmogelijk maar we hadden heel erg trek gekregen inmiddels. Gelukkig na wat rond vragen vonden we iets waar we voor 1 of 2 euro een compleet verse lokale maaltijd konden kopen. Daarna gingen we gelijk naar bed want de volgende dag zouden we alweer naar Chiang mai vliegen.
0 reacties:
Een reactie posten